วันนี้ผู้เขียนขอนำเสนอความสนุกสนานของเราทั้งสองกับเหล่าเด็ก ๆ เพื่อนใหม่ภายในศูนย์วิจัยฯรือเสาะ กันค่ะ

             ในช่วงตอนเย็นๆ ของแต่ละวันพวกเราชาวแก๊งก่อความวุ่นวายภายในศวพ.รือเสาะ อันมีหัวโจกคือป้าไก๋กับลุงจิคิดหาการละเล่นต่าง ๆ พาเด็ก ๆ เล่นกันพอให้สารอดรีนาลีน และสารเอ็นโดรฟินได้หลั่งออกมาบ้าง เรามีการละเล่นมากมายหมุนเวียนเปลี่ยนกันไปแต่ละวัน บางทีเหล่าเด็ก ๆ ก็หาเกมละเล่นของพวกเค้าที่เล่นกันทางภาคใต้มาชักชวนให้เราได้เล่นด้วย ก็สนุกสนานกันไปอีกแบบค่ะทั้งเด็กและผู้ใหญ่ เป็นค่าจ้างที่เด็ก ๆตอบแทนให้เราจากการที่ช่วยสอนพิเศษให้เค้า เป็นค่าจ้างที่คุ้มค่าความเหนื่อยคุ้มสุดแสนจะเกินคุ้มจริง ๆ ค่ะ 

             สนามเด็กเล่นของเราก็คือถนนหน้าบ้าน หรือไม่ก็เป็นสนามหญ้าหน้าสำนักงานศูนย์ฯ ก็เพราะเราไม่สามารถออกไปหาสนามเด็กเล่นกันนอกเขตศูนย์วิจัยฯกันได้ค่ะ มันค่อนข้างจะเสี่ยงภัยเกินไป ดังนั้นสนามหญ้าหน้าสำนักงานนี่ล่ะค่ะจึงเป็นที่เหมาะดีนักแล เมื่อตอนแรกเริ่มเราเข้ามาทำงานที่นี่หญ้าขึ้นเต็มสนามเชียวค่ะ คุณลุงจิของเด็ก ๆ เล็งเห็นการณ์ไกล ก็เลยจัดการตัดหญ้าซะเลี่ยนเตียนโล่งให้เหล่าสมาชิกแก๊งได้วิ่งเล่นกันได้อย่างสบายอารมณ์ดังในภาพด้านล่าง  เชิญมาชมความสนุกสนานในพื้นที่ที่เราเนรมิตรให้กลายเป็นสนามเด็กเล่นกันได้เลยค่ะท่านผู้อ่าน

หนูเอง เด็กหญิงสตาร์คนเดิมก็มาเล่นด้วยคนค่ะ

แก๊งก่อความวุ่นวายของพวกเราเล่นกันจนเหนื่อยแล้วล่ะค่ะท่านผู้อ่าน เอาไว้จะมาเล่าเรื่องใหม่ให้อ่านกันในคราวหน้านะค๊า

บ๋าย บายค่ะ

เนื้อเรื่องครั้งนี้ขอบอกเล่าเรื่องราวความรักที่ใสซื่อบริสุทธิ์  น่ารัก น่ารัก ที่เป็น ระหว่างสาวน้อยชาวไทยพุทธ กับหนุ่มน้อยชาวไทยมุสลิม เพื่อนใหม่ของผู้เขียน      ที่ไม่มีความหวาดระแวงต่อกันไ ม่มีข้อแม้ใดๆทั้งสิ้น ในการคบกันฉันท์เพื่อนมิตร ของเด็กน้อยทั้งสอง    มารู้จักพวกเค๊ากันเลยนะคะ

หนูชื่อเด็กหญฺงสตาร์นะคะ เป็นเพื่อนใหม่ของป้าไก๋กับลุงจิค่ะ

หนูชื่อเด็กชายอีฟครับ เป็นเพื่อนใหม่ของป้าไก๋กับลุงจิเหมือนกันครับผ๊ม

เราทั้งสองเป็นเพื่อนรักกันค่ะคุณผู้อ่าน เราเล่นด้วยกันทุกวัน บางทีก็ทะเลาะกันบ้างเพราะแย่งของเล่นกันเอง

แต่ก็โกรธกันไม่ได้นานซ๊ากกาที ก็ต้องกลับมาเล่นกันใหม่เหมือนเดิมค่ะ

ก็แหม เราเป็นเพื่อนรักกันนี่คะจะโกรธกันนาน ๆทำไม  เราให้อภัยกันได้อยู่แล้วค่ะ ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรซักหน่อย จริงมั๊ยคะท่านผู้อ่าน

แต่ตอนนี้หนูชักจะเริ่มรำคาญคุณป้าแล้วล่ะค่ะคุณผู้อ่าน หนู ๆ จะเล่นกันให้สนุกซะหน่อยมาถ่ายรูปอยู่ได้

จะเลิกถ่ายรูปได้รึยังล่ะคะคุณป้า หนูเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะคะ หนูไม่มีอารมณ์จะวิ่งเล่นแล้วค่ะ

โอเค โอเคค่ะ คุณหลาน ๆ ป้าเลิกถ่ายรูปหนูๆ ก็ได้ค่ะ ก็แหมมันเพลินดีจริง ๆ กำลังคิดอยู่ว่าถ้าพวกผู้ใหญ่ทั้งหลายมีมิตรภาพที่ดีต่อกัน เมื่อทะเลาะกันแล้วให้อภัยกันง่าย ๆ เหมือนหนูๆ ก็ดีน่ะสิจ๊ะ โลกนี้คงสดใสน่าอยู่ขึ้นอีกเป็นกองทีเดียว จริงมั๊ยคะท่านผู้อ่าน

หลาน ๆ หงุดหงิดรำคาญผู้เขียนที่ไปขัดขวางความสุขของเค๊าทั้งสองซะแล้ว คงจะต้องพอแค่นี้ก่อนนะคะ คราวหน้าจะมาเล่าเรื่องราวใหม่ ๆ ที่ nice time ให้อ่านใหม่กันอีกค่ะ

บ๋าย บายค่ะ

       วันหยุดราชการ เสาร์ วันอาทิตย์ ผู้เขียนและคู่ชีวิต มีอาชีพเสริมเป็นคุณครูอาสากันค่ะ ด้วยความไม่สงบในเขตพื้นที่นี้ ทำให้เราไม่สามารถออกไปขี่รถชมวิวเล่น หรือออกไปเดินเที่ยวจับจ่ายซื้อของเป็นเวลานาน ๆ ได้  ทำให้เกิดอาการเบื่อและเซ็งกำเริบ เราทั้งสองจึงคิดวางแผนการณ์แก้อาการเซ็งกัน  เมื่อหันมองไปรอบ ๆ ศูนย์ สิ่งที่มองเห็นในศูนย์ก็คือกลุ่มเพื่อนใหม่เด็ก ๆ ตัวน้อยทั้งหลายของเรา   เราทั้งสองไม่รอช้าวางแผนการณ์กันทันที จับเด็ก ๆ มาเล่นเป็นลูกศิษย์กับคุณครูกันดีกว่า ผู้เขียนเป็นคุณครูสอนภาษาไทย และภาษาอังกฤษ (ผู้อ่านอย่าพึ่งคิดว่าเก่งจังสอนภาษาอังกฤษด้วยล่ะ เปล่าเลยค่ะ สอนเพียงแค่เริ่มต้นพื้นฐานที่ต้องสอนเด็กประถมเท่านั้นค่ะ  เอาเท่าที่ความรู้และความสามารถที่ตัวเองมี) ส่วนคุณสามีของผู้เขียนเป็นคุณครูสอนคณิตศาสตร์ค่ะ  คิดได้เช่นนั้นแล้วก็ไม่รอช้าเริ่มดำเนินการณ์ตามแผนเลยค่ะ

ก่อนอื่นก็ต้องเอาผลไม้มาล่อเด็ก ๆ กันก่อนค่ะ (กองทัพต้องเดินด้วยท้องใช่มั๊ยคะท่านผู้อ่าน)

  เพื่อนใหม่น้อย ๆสองคนนี้ชื่อน้องแป้ง (เสื้อแดง) กับ น้องแตม (เสื้อขาว) ค่ะ

    เมื่อท้องอิ่มกันแล้วก็มาเริ่มเรียนกันเลยจ้า  มาดูห้องเรียนน้อย ๆอันแสนจะอบอุ่นและน่ารักภายในศูนย์ฯ แถว ๆ หน้าห้องพักของผู้เขียนกันค่ะ

 เพื่อนใหม่น้อย ๆอีกสองหนุ่มน้อยนี้ชื่อน้องเฟียร์ (ซ้ายมือ) กับ น้องตัง (ขวามือ) ค่ะ

  ยังมีสาวน้อยน่ารักอีกหนึ่งคน ที่ต้องจับแยกออกมาเรียนต่างหากภายใต้ร่มไม้ค่ะ เพราะคุณหนูเธอ เขียนสระภาษาไทยได้แค่ 2 ตัว คือสระอะ กับสระอาแค่นั้นเอง เราทั้งสองจึงสับเปลี่ยนกันสอนระหว่างสองชั้นเรียนนี้ค่ะ มาชมโฉมหน้านักเรียนน้อย ๆ ที่น่ารักของเรากันค่ะ

 เพื่อนน้อย ๆ อีกคนนี้ชื่อ น้องหลิน ค่ะ

      เป็นอย่างไรบ้างคะห้องเรียนของเรา น่ารักมั๊ยคะ  สาเหตุที่ผู้เขียนและคุณสามี มีความคิดจะสอนพิเศษเด็ก ๆ ที่นี่ ก็เพราะเด็กนักเรียนที่นี่น่าสงสารมากค่ะ  ผู้อ่านเชื่อมั๊ยคะว่าที่นั่งเรียนกันอยู่นั้น มีนักเรียนชั้น ป.2  3  4 5 และ 6  แต่เมื่อผู็เขียนทำการทดสอบความรู้ที่มีก่อนเรียน โดยใช้คำถามง่าย ๆ คือให้เขียน ก ถึง ฮ    และให้เขียนA ถึง Z  น่าตกใจมากค่ะเด็กทุกคนเขียน ก ถึง ฮ  ได้ไม่ถึง 10 ตัว  ส่วนภาษาอังกฤษเขียนได้ไม่ถึง 5  ตัว  และไม่รู้ด้วยว่าอักษรตัวไหนในภาษาอังกฤษที่เป็นตัวสระค่ะ  แม้แต่เด็กที่เรียนอยู่ ป.6 ก็ตอบไม่ได้เช่นกัน 

           ผู้อ่านอย่าพึ่งคิดว่าเด็ก ๆเหล่านี้ไม่ฉลาด ขาดความตั้งใจเรียนนะคะ เพราะปรากฏว่าเมื่อเราทั้งสอนเริ่มทำการสอนพวกเค๊าตั้งใจเรียน สนใจซักถาม มีความพยายามสูงมาก ๆ มารอเรียนกับเราตั้งแต่เก้าโมงเช้าเลยค่ะ (เป็นความกดดันต่อเราทั้งสองมากค่ะ เพราะวันเสาร์ อาทิตย์ ผู้เขียนจะต้องตื่นขึ้นมาทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า ทำงานบ้าน กว่าจะได้ทานข้าวเช้าก็ประมาณ เก้าโมงเช้านั่นแหล่ะค่ะ)  นี่ขนาดว่าเราบอกเหล่าหนู ๆ ทั้งหลายว่าเริ่มเรียน ประมาณ สิบโมงเช้านะจ๊ะลูก เค้าก็ยังมากันเก้าโมงเช้าอยู่ดี เฮ้อ! สร้างความกดดันให้ป้ากับลูงจริง ๆ ลูกเอ๊ย 

           สาเหตุที่ทำให้เด็ก ๆ เหล่านี้มีปัญหาเรื่องพื้นฐานความรู้ก็เพราะว่าเหตุการณ์อันไม่สงบนั่นเองค่ะ  เนื่องจากเป็นพื้นที่สีแดงครูที่เก่ง ๆ ก็หนีหายจากไปหมด ครูที่มีอยู่ก็สอนกันตามมีตามเกิด เกิดเหตุการณ์ทีก็ปิดกันที หรือไม่ถ้ามีวันหยุดที่เป็นวันพุธก็ปิดยาวไปเลยเปิดอีกทีก็เป็นวันจันทร์หน้านู่นเลย เท่าที่สอบถามจากพ่อแม่เด็กก็บอกว่าเป็นเช่นนี้อยู่เนือง ๆ เวลาเรียนของเด็กก็ลดน้อยลงไป เรียนไม่ได้เต็มที่เหมือนเด็กในตัวเมืองใหญ่ ๆ ค่ะ        

           เวลาผ่านไปสองเดือนเราทั้งสองสอนเด็ก ๆ จนกระทั่งได้ทดสอบความรู้ที่เรียนผ่านมารอบแรกเมื่ออาทิตย์ที่เแล้ว ทำให้ปลื้มใจไม่น้อย พวกเค๊าสามารถเขียน อักษรภาษาไทย และภาษาอังกฤษได้ครบ มีความรู้และเข้าใจเรื่องมาตราตัวสะกดทั้ง 9 มาตรา ในภาษาไทย สามารถสะกดคำ ออกเสียงวรรณยุกต์ได้ถูกต้อง (มีผิดบ้างเล็กน้อยไม่ถึง 10 % ของคำถาม)  สามารถบอกได้ว่าอักษรภาษาอังกฤษตัวไหนเป็นอักษรอะไรของภาษาไทย    ส่วนวิชาคณิตศาสตร์เค๊าเก่งกันมากค่ะ คุณสามีบอกว่าสอนแป๊บเดียวเค๊าก็จำหลักการต่างๆได้ สามารถบวก ลบ คูณ หาร เลขที่มีหลักเยอะ ๆ ได้แล้วค่ะ   เราทั้งสองลุ้นกันแทบตายตอนเก็บกระดาษคำตอบของเด็ก ๆ มาตรวจเพื่อนับคะแนนกัน  ปรากฏว่า คะแแนนเต็ม 255 คะแนน (ทั่งหมด 3 วิชา)  ผู้ที่สอบได้ที่ 1 สอบได้ 203 คะแแนน ส่วนลำดับต่อมา ก็ได้ 189   179   168    ไม่มีใครได้ต่ำ กว่า 50 % เลยซักคน น่าปลื้มใจจริง ๆ ค่ะ   นี่แหล่ะค่ะ ความร่ำรวยความสุขของเราทั้งสองที่สามารถสร้างได้ง่าย ๆ จากการทำอาชีพเสริม คุณผู้อ่านสนใจทำอาชีพเสริมนี้กันบ้างมั๊ยคะ  ทำได้ง่าย ๆ ไม่ต้องลงทุน กำไรก็ง๊ามงาม จริงๆ ค่ะ เชิญทำกันได้เลยตั้งแต่บัดนี้ไม่สงวนลิขสิทธิ์ใด ๆ ทั้งสิ้นค่ะ

แล้วเจอกันใหม่ในเรื่องราว nice time คราวหน้านะคะ บ๋าย บาย ค่ะ

      อันดับแรกในการเริ่มต้นของ Blog Nice Time นี้ ขออนุญาติแนะนำสำนักงานที่ทำงานในปัจจุบันของเจ้าของ Blog ก่อนนะคะ  สถานที่นั้นคือ ศูนย์วิจัยและพัฒนาการเกษตรรือเสาะ จ.นราธิวาสค่ะ (เป็นข้าราชการบบรจุใหม่พึ่งจะทำงานครบ 2 เดือนเองค่ะ)  อยู่ในพื้นที่่สีแดง  ป้ายศูนย์ฯด้านบนพึ่งจะเปลี่ยนใหม่หมาด ๆ พร้อม ๆ กับการมาเริ่มทำงานของผู้เขียนนี่เองค่ะ ถ้าท่านผู้อ่านมองดูด้านซ้ายของป้ายออกไปที่เห็นเป็นสายไฟนั่น หากเลี้ยวไปด้านขวามืออีกประมาณ 200 เมตร เป็นเขตที่เค้าว่ากันว่าเป็นเขตที่ไทยพุทธอย่าได้เยื้องกรายเข้าไปเลยทีเดียวมิเช่นนั้นจะไม่รับประกันความปลอดภัย ฟังดูน่ากลัวใช่มั๊ยคะ แรก ๆ มาก็รู้สึกแบบนั้นค่ะ  

     แต่หากเมื่อเวลาผ่านไป 2 เดือน ทำให้ได้เรียนรู้ความเป็นจริงว่า ท่ามกลางความน่ากลัวต่อสถานการณ์เหตุการณ์เลวร้าย ๆ ที่มีอยู่รายรอบตัวนั้น ยังมีสิ่งดี ๆ อีกมากมายในพื้นที่สีแดงแห่งนี้ที่ ทำให้กลายเป็นที่ที่น่าอยู่ ไม่ว่าจะเป็นความมีน้ำใจไมตรีจิตของผู้คน (ผู้เขียนหมายความรวมทั้งชาวไทยพุทธ และชาวไทยมุสลิมที่น่ารักค่ะ) สภาพอากาศ  สภาพภูมิประเทศ ประเพณีวัฒนธรรม อาหารการกิน ผลไม้แปลก ๆ ที่ไม่เคยเจอในภาคอื่น ๆ เช่น ลูกแคร์ ที่เป็นผลไม้ป่ามีผลภายนอกคล้ายลูกกระท้อนลูกเล็ก ๆ  แต่เมื่อแกะลดูข้างในแล้วกลับมีลักษณะคล้ายผลมะไฟ มีรสชาด หวานหอม อร่อยทีเดียวค่ะ เพื่อนร่วมงานชาวไทยมุสลิมที่อยู่ในศูนย์ หามาให้ชิมหากใครเคยอยู่ที่ภาคใต้คงเคยได้เห็นมาบ้าง (เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายภาพเก็บไว้ให้ดูกัน พอดีหมดฤดูกาลของผลไม้ชนิดนี้ก่อน เอาไว้โอกาสหน้าจะเอาภาพมาให้ดูนะคะ) ข้อดีอีกอย่างคือ จากภาพด้านบน บ้านพักของผู้เขียนอยู่ถัดจากตัวสำนักงานไปอีกประมาณ 50 เมตรเองค่ะ จากตัวบ้านพักเดินมาทำงานที่สำนักงานแป๊บเดียวเองนะคะ  สบายมั๊ยคะไม่ต้องรีบตื่นตั้งแต่ตี 4  ตี 5 เพื่อรีบไปทำงาน ใช้ชีวิตอยู่บนรถมากกว่าเวลาอยู่บ้านเหมือนสมัยที่ยังทำงานที่กรุงเทพฯ ช่างดีเหลือหลาย คงพอแค่นี้ก่อนนะคะ เอาไว้คราวหน้าจะมาเล่าเรื่องอื่น ๆ ที่ Nice Time ให้อ่านกันใหม่ค่ะ

   ขอแนะนำให้รู้จักหนุ่มน้อย เพื่อนใหม่ของผู้เขียน เป็นเพื่อนบ้านด้วยค่ะ เพราะมีที่พักอยู่ห่างจากผู้เขียนไปเพียง 4 ห้องเองค่ะ (เนื่องจากบ้านพักข้าราชการมีอยู่ 5 หลัง ไม่ว่างแล้วเนื่องจากข้าราชการที่ถูกเรียกตัวมาก่อนหน้านี้สละสิทธิ์หมดมาเป็นระยะเวลานานแล้ว บ้านพักก็เลยมีเจ้าหน้าที่อื่น ๆ ที่อยู่ในศูนย์ก่อนหน้านี้ อยู่อาศัยกันแทนหมดแล้ว ตอนที่มาบรรจุเหลือห้องแถวที่เป็นที่พักของคนงานลูกจ้างรายวันอยู่แค่ห้องเดียว ผู้เขียนก็เลยต้องอยู่ไปก่อน รองบประมาณสร้างบ้านพักใหม่ถึงจะมีบ้านตามตำแหน่งที่บรรจุค่ะ)

             พ่อหนุ่มน้อยรายนี้มีนามว่า เด็กชายอาซารี เป็นลูกชายของเจ้าหน้าที่ รปภ. ของที่ศูนย์ค่ะ ส่วนคุณแม่ของพ่อหนูน้อยนี่ก็เป็นที่ฝากฝังท้องในตอนพักเที่ยงของผู้เขียนทุกวันจันทร์ถึงศุกร์เพราะเค้าขายก๋วยเตี๋ยวอยู่ที่หน้าที่พักนี่เองค่ะ (ขอบอกว่าราคาถูกและอร่อยเหลือหลาย ราคาเพียง 15 บาทเท่านั้นค่ะ) อายุอานามหนูน้อยก็ประมาณ  ขวบกว่า ๆ เกือบ สองขวบได้  เวลาพูดจากันต้องใช้เวิร์บทูเดาเอาเองนะคะ เพราะว่าพ่อหนุ่มน้อยเล่นพูดได้ไม่กี่คำและบางคำก็พูดเป็นภาษายาวี (ไทยมุสลิมที่นี่พูดภาษายาวีกันค่ะ แต่ถ้าพูดกับไทยพุทธอย่างผู้เขียนเค้าก็จะพูดภาษากลางกับเรา)ซึ่งผู้เขียนเองกำลังพยายามเรียนรู้ภาษายาวีอยู่ค่ะ ค่อนข้างยากอยู่เหมือนกัน แต่ก็จะพยายามเพราะถ้าได้ออกพื้นที่ในแปลงเกษตรกรจะได้พอสื่อสารกันได้บ้าง   เนื่องจากเกษตรกรบางรายพูดภาษากลางไม่ได้ต้องใช้ล่ามค่ะ (ฟังดูหรูมั๊ยคะต้องมีล่ามส่วนตัวด้วยค่ะ) 

               พ่อหนุ่มน้อยคนนี้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผู้เขียนรู้สึกว่าภายในศูนย์ฯดูมีสีสรร น่าอยู่ขึ้นมาอีกเป็นกอง ด้วยความน่ารักน่าชัง ความขี้เล่น (ดูจากภาพสิคะ แค่หยิบกล้องขึ้นมาแล้วเรียกชื่อ เค้าก็หันมายิ้มแป้นทันที) และภาษาพูดที่ดูกระท่อนกระแท่นฟังดูไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ ช่วยให้เราได้ฝึกสมองมากขึ้น ด้วยการต้องใช้เวิร์บทูเดาอยู่ตลอด   วันนี้ขอแนะนำเพื่อนใหม่แค่หนึ่งรายก่อนก่อนนะคะ คราวหน้าจะแนะนำให้รู้จักเพื่อนใหม่ที่น่ารักในพื้นที่สีแดงแห่งนี้ให้ท่านผู้อ่านได้รู้จักอีกค่ะ

Posted in เด็กน้อย (เพื่อนใหม่ภายในศูนย์) | 4 Comments »